De Tweede Wereldoorlog en het einde

van eenzame opsluiting

Eenzame opsluiting blijkt natuurlijk helemaal niet goed te zijn voor de gevangenen. Veel mensen worden er gek van. Ze komen als psychiatrische patiƫnten uit de gevangenis, niet als betere mensen. De eenzame opsluiting is dus geen oplossing. Toch blijft het systeem in Nederland tot na de Tweede Wereldoorlog bestaan.

De Tweede Wereldoorlog duurt van 1940 tot 1945. De Duitsers houden Nederland bezet en sluiten iedereen op die zich daartegen verzet.

1

Een onmenselijk systeem

Onder de verzetsmensen bevinden zich politici, rechters en hoogleraren. Zij komen in de Nederlandse gevangenissen met de eenzame opsluiting in aanraking. Zo ondervinden zij zelf hoe onmenselijk dit is. Na de oorlog zorgen zij ervoor dat er een commissie wordt ingesteld om te onderzoeken wat er allemaal zou moeten veranderen in de gevangenissen.

2

Een nieuwe gevangeniswet

In 1954 wordt er een nieuwe wet aangenomen: de Penitentiaire Beginselenwet. In deze wet zijn de rechten van een gevangene geregeld. Dankzij de Beginselenwet heeft iedere gevangene voortaan recht op sport, onderwijs, bibliotheekbezoek, arbeid, recreatie, sociaal werk en reclassering (hulp bij terugkeer in de maatschappij).

Ook kan er niet meer zomaar iemand helemaal alleen

worden opgesloten.

3